مواد مزوپروس به عنوان زيرمجموعه‌اي از مواد نانوساختار با دارا بودن مساحت زياد سطح، حفراتي با شكل منظم و تعريف شده با حجم زياد و سازگاري زيستي در فرآيندهاي تعويض يوني، جداسازي، كاتاليستي و خالص‌سازي به كار مي‌روند. در اين ميان، سيليكاهاي مزوپروس به عنوان جاذبي مؤثر براي فاضلاب‌ها معرفي شده‌اند. اصلاح شيميايي سطح مواد مزوپروس از طريق پيوند با سيلانول و گروه‌هاي عاملي متعدد، منجر به تشكيل مواد هيبريدي مي‌شود كه اين مواد، ظرفيت بالايي در جذب يون‌هاي فلزات سنگين دارند.

حبيب‌الله يونسي، پژوهشي را با تمركز بر حذف يون‌هاي فلزات سنگين از پساب‌ها و جلوگيري از ورود آنها به محيط زيست، به‌كارگيري فناوري نانو براي بالا بردن بازدهي حذف آلاينده‌ها از پساب‌هاي صنعتي و محيط زيست و استفاده از جاذب مزوپروس براي بازيافت يون‌هاي فلزات در پساب‌ها و استفاده مجدد آنها انجام داده است. مدير گروه محيط زيست دانشگاه تربيت مدرس، در اين پژوهش، MCM - 14 را به روش هيدروترمال و نانوذرات MCM - 14 را به روش سل_ژل سنتز كرده است. البته، اكسيد سيليسم به عنوان پيش ‌ماده سيليسي و CTAB به عنوان ماده فعال سطحي استفاده شده است. در نهايت ماده فعال سطحي را در دماي معين از ساختار MCM - 14، حذف كرده و MCM - 14 را با پيش ماده آلي 3- آمينوپروپيل‌تري‌ متوكسي‌سيلان عامل‌دار كرده است.
يونسي گفت: در سال‌هاي اخير، آلودگي صنعتي فلزات سنگين به عنوان يك مشكل جدي زيست ‌‌محيطي و بهداشتي در سراسر جهان مطرح بوده است. حذف يون‌هاي فلزات سنگين از محلول‌هاي آبي، يكي از مشكلات عمده در روند تصفيه فاضلاب است. اين يون‌ها، بعد از رهاسازي در محيط زيست، در زنجيره غذايي تجمع پيدا مي‌كنند و به مدت طولاني در محيط پايدارند. علاوه بر دلايل سلامتي و زيست ‌محيطي، تمايل اقتصادي بالقوه‌اي نيز براي حذف و بازيافت يون‌هاي فلزات سنگين و گران‌قيمت از آب و فاضلاب وجود دارد.
جزئيات اين پژوهش با همكاري زهرا مهربان و اقدس حيدري انجام شده است.
 

کد; 4557
گروه: محیط زیست, علم و فناوری